scumbash_FI

Concertreview: Scumbash 2015

Sinds een tijdje worden de heren van het Rotterdamse Schorem Haarsnijder & Barbier gezien als de redders van de mannelijkheid. Weg met de verLibellisering van ons! Dankzij Schorem voelen we ons eindelijk weer mannen en zeker niet te verwijfd om ook eens een keer een kwartier voor de spiegel te staan. Geen metromannen maar alfamannetjes, al dan niet gestoken in maatpak en een coiffure om trots op te zijn. En ja, we hebben baarden, die we rustig uitborstelen en verzorgen met een soepelhoudende tonic. Als we dan bier drinken gieten we het in een keurig gestylede muil. Ja toch? Niettan? Ech wel!

En 1 keer per jaar komen wij met z’n allen bij elkaar, bewonderen we elkaars snorkrul en onder luid oergebrul begroeten we de bands die ons een hele dag muzikaal vermaken, op een heel leuk intiem feestje, Scumbash genaamd. One day of goddamn rock ‘n’ roll. It’s the devil’s music, so play it goddamn loud! En dat doen we dan maar. Sommigen noemen het een Speedfest-light maar wij die er bij zijn ervaren het vooral als een gezellig Rotterdams ons-kent-onsje. Iedereen is welkom maar het is vooral de Rotterdamse scene die elkaar weer tegenkomt na lange tijd.

Bommelband

Bommelband

Niet vlekkeloos

De eerste Scumbash, vorig jaar, mocht er al zijn maar uiteraard waren er de nodige kinderziektes en kleine hiaatjes. Deze tweede editie heeft men daar zo veel mogelijk rekening mee gehouden: er was een extra zaal (Cutthroat Bay), een extra podium (Voodoo) en vooral meer ruimte om even te kunnen zitten als je wat te eten haalde. Maar het is nog niet helemaal smetloos. Wat nog steeds een probleem vormt is de bottle neck bij de ingang naar de grote zalen. Als het even tegenzit vinden daar opstoppingen plaats die voor vervelende situaties zouden kunnen zorgen, als er niet zo’n bijzonder lekker gemoedelijk sfeertje zou hangen. Want aan die sfeer valt niets af te dingen. Punks, skinheads, psychobilly’s, rockers, metalheads, stoners, hipsters en een enkele hippie…ze slaan elkaar gebroederlijk op de schouders bij het passeren…
– “Feessie he?
– “Sooooow!

Wijven

Onbegrijpelijk is echter wel het volgende: hoe kan het, dat een organisatie die schermt met een “verboden voor vrouwen”-beleid (probeer die zaak op de Nieuwe Binnenweg maar eens binnen te gaan, dames; gaat je niet lukken), het toestaat dat vrouwen fucking voorpiepen OP DE MANNEN-WC’S!!? En waarom laten wij mannen dat toe? Dat je in de rij staat voor een wc-hokje en er alleen maar wijven uit komen? Opbokken! Maar we lijken te confuus om er mee om te kunnen gaan. We weten ons geen houding te geven klaarblijkelijk.snapte

Hetzelfde geldt voor de pit. Waar komen ze opeens vandaan dan? Die mutsen met hun rugzakje, die moshend en pogoënd je biertje over je heen botsen? Je kan ze niet slaan, je kunt slechts af en toe je elleboog uitsteken, in de hoop dat ze er tegenaan knallen. Begrijpen zij dan niet dat voor het betreden van de pit je meer nodig hebt dan een paar fucking mierentietjes? Dat je eerst je testosterondiploma moet halen? Begrijpen zij dan niet dat aan het fenomeen ‘pit’ jarenlange studies aan vooraf zijn gegaan? Dat er regels zijn hoe je je hoort te gedragen in de pit? Dat wijven er gewoon niets te zoeken hebben? Donder op!

Maestro, muziek!

En dan de bands. We konden uiteraard niet alles zien maar hebben toch het leeuwendeel weten te vangen. Hieronder zie je onze punten:

Een kleine toelichting:

Van Death Alley hebben we weinig meegekregen, die speelden toen we binnenkwamen en het klonk niet boeiend genoeg om er meer aandacht aan te schenken dan aan, pak ‘m beet, de geniaalste broodjes worst van Rotterdam e.o.: Hans Worst. Zo hoort een broodje worst te smaken. Culinaire gekte. We zouden er nog tweemaal terugkomen deze dag. Een betere impressie dan deze band.

Dan Sham 69. De Millwall hooligan-huisband draait pas 39 jaar mee dus verdienen ze op zijn minst credits daarvoor. Je gaat alleen wel naar zo’n band kijken om te zien wat er nog over is van die mastodontenstatus. En tja…waarschijnlijk maakten ze in de jaren 80 meer indruk dan vandaag.

Sham 69

Sham 69

Grote verrassing nummer 1 was Dario Mars and the Guillotines! Nog nooit van gehoord en we vielen er middenin, maar toen bleek het een behoorlijk opzwepende band te zijn met een hyponotizerende zangeres die danste als een voodoopriesteres. Bezwerende rock ‘n’ roll. Gaan we opzoeken en nog een kans geven!

Dario Mars and the Guillotines

Dario Mars and the Guillotines

Hierop togen we naar de tent buiten, waar het Nederlandse Casa de la Muerte haar opwachting maakte en iedereen platpolka’de. Feessie! We vergeven de zanger voor zijn glitterhesje die ons de stuipen op het lijf joeg. Leuke band!

Casa de la Muerte

Casa de la Muerte

En toen werd het voor ondergetekende even moeilijk. Een momentje van bezinning ook. De grote vraag des levens speelde op: “word ik te oud voor deze shit?” Feit: de band No Turning Back is er een om je hoed voor af te nemen. Onvervalste hardcore zoals het hoort. Recht uit het boekje maar dan beter. Maar ik lijk er overheen gegroeid te zijn. Ik speelde 20 jaar lang in hardcorebands en NTB is een grote. Alleen: het deed me geen fuck. Was het de te grote zaal? Hadden ze niet beter tot hun recht gekomen in een kleine club? Was het het slechte geluid? Of besef ik met mijn 43 jaar dat deze muziek in mijn herinnering gewoon fucking overrated is? Boze jongeren die met de beste bedoelingen een positief verschil proberen te maken met hun teksten, maar altijd voor eigen parochie zullen blijven prediken, domweg omdat de muziek niet toegankelijk genoeg is om door het grote publiek opgepikt te worden. Laat staan dat de songteksten het verschil gaan maken. Ik heb het allemaal wel gehoord en gezien. Vorig jaar was Born From Pain eenzelfde vreemde eend in de bijt. Verschrikkelijk goeie band ook, net als No Turning Back, maar teveel niche om echt te kunnen knallen op een groot podium. Het deed me niets meer. Rare gewaarwording.

Welke lul verzint het in godsnaam om Liptease tegenover Batmobile te programmeren?? Kiezen tussen drie lelijke gasten of drie bloedmooie vrouwen? En beiden stonden vorig jaar ook op de eerste editie van Scumbash ons zwaar te imponeren. We moesten ons opsplitsen:

Liptease brengt met hun hedendaagse liedjes, verpakt in een jaren 40-50 geluid de zaal in extase. Niet in de laatste plaats vanwege hun outfits maar vooral ook hun hi-level zangskills. Ze hebben met de Backstreet Crackbangers trouwens ook een dijk van een band achter zich staan. Er werd gedanst. En hoe.

Liptease

Liptease

Deze wilden we je niet onthouden. Liptease is ook muzikaal de moeite waard. Echt.

Deze wilden we je niet onthouden. Liptease is ook muzikaal de moeite waard. Echt.


Batmobile
. Het kan niet benadrukt genoeg worden dat deze gasten met hun psychobilly anno 2015 nog steeds mokerhard de besten zijn in wat ze doen. Heel even ging er het gerucht dat George “Una paloma blanca” Baker een nummertje met ze mee zou spelen en hoezeer dat superkick had geweest had het toch schier onmogelijk geleken. Hoe dan?! Op welk nummer dan? Batmobile…het gaat maar door en gaat maar door en wat waren ze weer te gek. Ouwe mannen die nog steeds spelen alsof hun leven er van af hangt. Mooi.

Batmobile

Batmobile

Four Headed Dog, dan heb je het dus over zo’n band waar lang vantevoren over geroezemoesd werd. Het zijn wel effe de boys van Peter Pan Speedrock die in dit bandje zitten, ja! Alleen…er was nog helemaal geen muziek beschikbaar om over te oordelen. De band is geboekt zonder dat er ook maar 1 noot opgenomen is in de studio. Desalniettemin waren de verwachtingen hoog. Niet zo gek natuurlijk, PPS is 1 brok energie dat over je heen gestort wordt en hun reputatie is tot ver in het buitenland bekend. Wat dat betreft is Four Headed Dog een grote teleurstelling. Het kon ons maar matig boeien. Iemand noemde het een goedkope Metallica rip-off zelfs. Schoenmaker, blijf bij je leest. We gingen maar even een broodje worst scoren.

En daar was ‘ie dan hoor! Zanger Wattie en zijn The Exploited. Ze zouden vorig jaar al op Scumbash gestaan hebben, ware het niet dat Wattie een hartaanval kreeg tijdens een optreden in Portugal. Een eervolle vermelding trouwens voor bassist Irish Rob, die vorig jaar op Scumbash met zijn band Karma to Burn een volle set speelde en even later met de haastig ingevlogen vervanger Discharge eveneens een volle set speelde. Hallo. Dan kun je wat hoor. Maar terug naar 2015. Eerste wat opviel aan Wattie is wel zijn uiterlijk. Toen ik in 1992 een toernee in het voorprogramma van The Exploited meedraaide wist ik al dat Wattie gewoon kaal is. Krijg je d’r van, al die rooie verf. Hij plakte tijdens die tour zijn rode vlechten vast aan zijn hoofd met blanke nagellak. Werkte prima. Boeie. Dan is het 23 jaar na dato wel raar om hem met zijn karakteristieke volle rooie hanekam rond te zien lopen. Een vleeshelm? Die hij ’s avonds op z’n nachtkastje zet? Zou zomaar kunnen. De ex-militair is sowieso niet echt afgetraind. Hoe je van Wattie naar Megawattie kan gaan als je ouder wordt…
Hoe dan ook: als je na al die jaren er nog steeds vol in knalt als The Exploited doet verdien je een diepe buiging. Is ook niet moeilijk natuurlijk, als je maar 1 trucje kent. Ze zijn alleen nooit van dat ene pad afgeweken en dat valt te prijzen. En dan ben je dus ook gewoon de beste in dat trucje. Als je 1 nummer hebt gehoord heb je ze allemaal gehoord en na 30 jaar spelen ze nog steeds dezelfde set. Nu weten we het wel. Leuk ook dat ze de gitarist van Manowar hebben spelen in de band (de fuk is up met zijn snor?). Wat voor Sham69 geldt geldt ook voor The Exploited: het is meer aapjes kijken dan helemaal los gaan. Die tijd is geweest, tijd voor de jongere generaties. Er zou dit jaar een nieuwe plaat uitgebracht worden (voor het eerst sinds 2003) maar of Wattie het aan zou kunnen nog een keer te gaan touren? Tuurlijk wel. Pleur d’r maar een berg pep in en hij gaat als een raket. Punk’s not dead and won’t die for a long time.sfeer

Helaas hebben we van Disturbance weinig meegekregen. Flarden die best leuk klonken maar helaas niet boeiend genoeg om stil voor te blijven staan.

En toen, de band waar mijn hart sneller van gaat kloppen, al 22 jaar, Monster Magnet. WTF is er met frontman Dave Wyndorf gebeurd? Ik herinner me een optreden van Monster Magnet in Nighttown beginjaren 90. Het charisma, de bedwelming van zijn aanwezigheid die de hele zaal in extase wist te krijgen…daar is weinig meer van over. Dave Wyndorf was een heavy metal god. En nu is hij Jabba the Hut. Hij heeft nog wel een gitaar om zijn nek hangen maar daar doet hij niet heel veel meer mee dan een paar geluidseffectjes door de zaal gooien. Gelukkig staat er wel een solide band achter hem die het klappen van de zweep kent. Qua stem is Wyndorf ook nog steeds oppermachtig. Maar wat een trieste verschijning is het geworden. Halverwege een nummer draait hij zich om en gaat met zijn rug naar het publiek op een klapstoeltje zitten met z’n kleine dikke zitzaklichaam, prutst aan wat knopjes en laat de band de rest doen. Of dit met zijn overdosis in 2007 te maken heeft weet ik niet maar ik vond hem als paddestoelknagende Spacelord motherfucker een stuk interessanter. Het concert begon goed en veelbelovend maar naarmate het vorderde kwam de klad er in en werd het een bijna genante vertoning. De bassist presteerde het zelfs om tijdens een intro nog even z’n whatsapp-berichtjes te checken en een LOLplaatje aan de geluidsman te laten zien. Toen ze ook nog hun grootste hit, Negasonic Teenage Warhead, niet speelden, was ik een illusie armer. Opvallend ook: een van de weinige concerten waarbij geen enkele Schorem-medewerker op het podium te zien was.

Monster Magnet

Monster Magnet

De vermoeidheid sloeg toe. Via allerlei kanalen werden we aangespoord om vooral John Coffey te gaan kijken, die aansluitend op zou beginnen in de zaal ernaast. We hadden echter voldoende decibellen om onze oren gekregen, vooraan bij Monster Magnet en waren wel toe aan een rustigere afsluiter. Die dachten we te vinden in de vorm van Bazzookas. Te elfder ure op de setlist geknald, toen The Skadillacs af moesten zeggen wegens een triest sterfgeval. En ja, met zanger Bazz (bekend van o.a. Van Katoen) is de toon al snel gezet. Warme ska werd over ons heen gegooid, een erg sterke band met vrolijke deuntjes, fijn sfeertje, prima feestband, maar helaas: wij voelden ‘m niet. Komt ook omdat we onze voeten niet meer voelden. Gebróken waren we.

Bazzookas

Bazzookas

Het was een zeer geslaagd feest weer. Opvallend was wel dat er dit jaar meer vrouwen waren dan vorig jaar. Ook bespeurden wij toch beduidend minder Schorem-koppies. Minder baarden ook. Is de hype voorbij, ja? Is de baard passé? Hoe moet dat nou met al die mensen die zich de laatste twee jaar tot in hun nek hebben laten tattoëren? Dit is toch geen voorbijgaande trend? De revival voorbij? We gaan het meemaken. Op Scumbash 3. Wij zullen er weer zijn.scumbash3

3 reacties

  1. 4 gekneusde 1 gescheurde rib, een hangovert van hier tot jericho en de piepert nog in de oren kan k meedelen: Was a hell of a party, ‘till nxt year! !!

  2. Was echt een topdag!!!
    De Bommelband was ook superrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
    Batmobile still driving fast!!!!!!!!!!

Reageer

Je emailadres zal niet gepubliceerd worden